Η Αντίσταση ως Καθημερινότητα
Κοιτάω απ’ το παράθυρο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει και όλα είναι αλλιώς. Η ίδια πόλη που μυρίζει τσιμέντο, ταπετσαρία θανάτου. Κάδοι ξεχειλίζουν, βλέμματα κατεβασμένα, φωνές πνιγμένες. Άνθρωποι στριμώχνονται στα μέσα μεταφοράς σαν να ’ναι εμπορεύματα, σαν να ’ναι ανεπιθύμητοι στις ίδιες τους τις ζωές. Κι ύστερα έρχεται εκείνη η ησυχία που ουρλιάζει: το τίποτα που γίνεται καθημερινότητα.
Όμως δε θα συνηθίσω.
Η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια δεν είναι στατιστικά. Είναι οι γείτονες μου. Είναι το παιδί της καθαρίστριας που δεν έχει λεφτά για φροντιστήριο. Είναι ο μετανάστης που στέκεται όρθιος 12 ώρες τη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί.
Ο Mr Post Fluxus, κι εγώ μαζί του, δεν είναι μασκαράς μιας επαναστατικής καρικατούρας. Είναι ευάλωτος, είναι τρυφερός, είναι ένας καλλιτέχνης που πονάει όταν βλέπει παιδιά σε δομές φιλοξενίας και γέροντες να ψάχνουν στα σκουπίδια. Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται όχι για ιδεολογίες, αλλά για τον άνθρωπο.
Γιατί ο φασισμός δεν είναι θεωρία. Είναι κλωτσιά στο στομάχι. Είναι αίμα στα πεζοδρόμια, είναι μαχαίρια σε πλάτες μεταναστών, είναι αστυνομική βία που πατάει λαιμούς. Είναι σιωπή όταν καίγεται η Γάζα, είναι άγνοια όταν βουλιάζουν πρόσφυγες. Είναι η καταστολή σε κάθε πλατεία, κάθε πανεπιστήμιο, κάθε ελεύθερη φωνή.
Μα όσο υπάρχει έστω ένας που σηκώνεται, που φωνάζει, που αρνείται να ξεχάσει, θα υπάρχει ελπίδα. Γιατί οι αγώνες δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν. Είναι τώρα. Είναι κάθε φορά που λες «όχι», κάθε φορά που στέκεσαι δίπλα σε κάποιον, όχι από καθήκον, αλλά από αγάπη.
Κι αυτή η αγάπη δεν είναι αόριστη. Είναι πράξη. Είναι χειρονομία. Είναι μια κουβέρτα σε άστεγο. Είναι μια διαδήλωση στον δρόμο. Είναι ένα έργο τέχνης που λέει την αλήθεια. Είναι μια φωνή που σπάει τη σιωπή.
Δε μας αξίζει μια ζωή μέσα στην ασφυξία. Μπορούμε αλλιώς. Σε κάθε γειτονιά γεννιούνται μικρές ουτοπίες. Ανθίζουν αυτοοργανωμένα στέκια, συλλογικές κουζίνες, κοινοτικές βιβλιοθήκες. Εκεί που ο άνθρωπος ξαναγίνεται άνθρωπος. Εκεί που ο φόβος υποχωρεί και ο ήλιος βρίσκει τρόπο να περάσει απ’ τις ρωγμές.
Όχι, δε θα γίνουμε τα σύμβολά μας. Ούτε οι μάσκες μας. Η τρυφερότητα δεν αναιρεί τον αγώνα. Τον δυναμώνει.
Και όσο ακόμα μπορούμε να μιλάμε για την ομορφιά — για το φως μέσα στο σκοτάδι, για τα παιδικά γέλια στα πάρκα, για το νερό που κυλάει καθαρό — τότε ναι, υπάρχει ελπίδα.
Γιατί...
Η ομορφιά δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όπλο. Και η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο ριζοσπαστική μορφή αντίστασης.
Mr Post Fluxus
