Η αγάπη δεν είναι ουτοπία, είναι η απάντηση
Αγάπα όσους σε αγαπούν. Ωραία ακούγεται, αλλά όχι
αρκετό. Αγάπα και αυτούς που δεν γνωρίζεις. Αγάπα και αυτούς που δεν έχουν
φωνή. Αγάπα τον κόσμο που παλεύει να σταθεί όρθιος μέσα στις στάχτες που
αφήνουν πίσω τους τα αφεντικά και οι κυβερνήσεις τους. Αγάπα και όσους έχουν
ξεχάσει πώς είναι να αγαπάς, γιατί είναι οι πρώτοι που χρειάζονται να
ξαναμάθουν.
Η ζωή είναι όντως μικρή. Μικρή για να σκύβουμε
το κεφάλι, μικρή για να ζούμε με το φόβο του αστυνόμου και του εργοδότη, μικρή
για να πιστεύουμε πως δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές – η ιστορία
δεν γράφεται από εκείνους που κάθονται στις άκρες της. Οι πλατείες, οι δρόμοι,
οι γειτονιές, οι καταλήψεις, οι χώροι εργασίας – όλα είναι πεδία μάχης και
αγάπης ταυτόχρονα. Γιατί αγώνας χωρίς αγάπη για τον άνθρωπο είναι απλώς
πόλεμος, και δεν παλεύουμε για να μισούμε. Παλεύουμε για να ζήσουμε.
Ναι, να συγχωρείς, αλλά να μην ξεχνάς. Να
εκτιμάς αυτό που έχεις, αλλά να ζητάς και αυτό που σου στερούν. Να φροντίζεις
το δικό σου, αλλά να μοιράζεσαι με τον διπλανό σου, γιατί αυτό που έχουμε δεν
μας ανήκει αν δεν το διεκδικήσαμε μαζί. Και κυρίως, να μην αφήνεις τίποτα να
σου πάρει την ψυχή. Ούτε η εξάντληση, ούτε η φτώχεια, ούτε η καταστολή.
Οι μεγαλουπόλεις μοιάζουν με τσιμεντένια
αδιέξοδα, αλλά μέσα τους ανθίζουν ακόμα λουλούδια. Στις γωνιές των δρόμων όπου
οι άνθρωποι κοιμούνται αγκαλιά με την αβεβαιότητα, στις πλατείες που γεμίζουν
με συνθήματα, στις γειτονιές που δίνουν ακόμα μάχες ενάντια στο φασισμό και το
ρατσισμό, στην αλληλεγγύη που κρατάει ζωντανό το φως. Εκεί βρίσκεται η
πραγματική αγάπη – όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις.
Και να θυμάσαι: η αγάπη δεν είναι πολυτέλεια, είναι η πιο ριζοσπαστική πράξη αντίστασης.
Mr Post Fluxus
