Για τα παιδιά που χάθηκαν
Ενός λεπτού σιγή; Μια βαθιά υπόκλιση; Δεν αρκούν.Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει, τα ρολόγια χτυπούν κανονικά, η ζωή συνεχίζεται σαν να μην έγινε τίποτα. Μα έγινε. Χάθηκε ένα παιδί. Χάθηκαν πολλά. Χάσαμε όλοι.
Ο Άγγελος, η Νουρ, ο Ομάρ, η Φατίμα, ο Ρασίντ, η Ζάρα, ο Μουσταφά, ο Αλί, η Μίριαμ, ο Χουσεΐν.
Τα παιδιά που ξεβράστηκαν στις ακτές, τα παιδιά που σκότωσαν βόμβες, πείνα, χέρια βουτηγμένα στη βία και την εξουσία. Τα παιδιά που χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου, στα χαλάσματα της Γάζας, στα στρατόπεδα της Συρίας, στις συνοριακές γραμμές της Ευρώπης, στους δρόμους της Ουκρανίας, στις παραγκουπόλεις του κόσμου.
Τα ίδια χέρια, πάντα τα ίδια. Αλλάζουν γάντια, αλλάζουν σημαίες, αλλάζουν διαταγές, αλλά δεν αλλάζουν ποτέ πρόθεση. Παιδιά μιας κατώτερης μοίρας, λένε. Τι θα πει «κατώτερη μοίρα»; Μοίρα είναι ό,τι χτίζουμε. Μοίρα είναι ό,τι επιτρέπουμε.
Η καρδιά του Άγγελου θα συνεχίσει να χτυπάει σε κάποιο παιδί στη Γερμανία. Θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί, λες. Κι αν όχι; Αν βρεθεί ξανά στην ίδια απόγνωση, στην ίδια συνθήκη όπου άνθρωποι ταξινομούνται, όπου κάποιες ζωές αξίζουν και κάποιες είναι απλώς αριθμοί; Πόσο οξυγόνο χωράει η αγάπη; Πόσο χώρο της αφήνει αυτός ο κόσμος που γονατίζει για το δράμα και ύστερα αλλάζει κανάλι;
Ναι, πρέπει να παλέψουμε. Όχι με κεριά και δάκρυα, αλλά με φωνές και χέρια σφιγμένα σε γροθιές. Με έργα. Να γκρεμίσουμε το αφήγημα της παραίτησης, το ψέμα πως «έτσι ήταν πάντα». Δεν ήταν. Και δεν πρέπει να είναι.
Τα παιδιά δεν χάθηκαν. Τα χάσαμε. Και η μόνη δικαίωση που τους χρωστάμε είναι να μην ξαναχαθεί κανένα άλλο.
"Δεν θα αλλάξει ο κόσμος από τη σιωπή μας. Θα αλλάξει από τη φωνή μας."
– Μια επιστολή από τον Mr Post Fluxus
