Όλοι πεθαίνουν, αλλά δεν ζουν το ίδιο. Άλλοι γλιστρούν στην ύπαρξη σαν αριθμοί σε μια ξεχαρβαλωμένη λογιστική, κι άλλοι σκάνε σαν πυροτεχνήματα μέσα στη νύχτα, αφήνοντας κάτι πίσω τους – ένα φως, μια σπίθα, έστω λίγη στάχτη που κάποτε ήταν φωτιά.
Ζούμε σε μια κοινωνία που μας εκπαιδεύει να επιβιώνουμε, αλλά μας ξεχνά όταν ζητάμε να ζήσουμε. Οι μέρες μας γεμίζουν νούμερα: μισθοί που δεν φτάνουν, ενοίκια που καταπίνουν τον μόχθο, προσδοκίες κομμένες και ραμμένες για να βολεύουν όσους φοβούνται τη σκέψη. Μας ταΐζουν φόβο και μας λένε να είμαστε ευγνώμονες. Κι εμείς; Μερικοί τσιμπάνε, άλλοι θυμούνται να πεινάνε για κάτι αληθινό.
Δεν είναι η ζωή μόνο ένας βιολογικός ρυθμός που μετρά αντίστροφα. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που πέρασε και δεν ακούμπησε, και σε εκείνον που περπάτησε και άφησε πατημασιές. Είναι το «ήμουνα εκεί», το «είπα όχι», το «έτρεξα μέχρι που έσκασα, αλλά έφτασα».
Η κοινωνία έχει τις αγκυλώσεις της, αλλά δεν είναι αδιαπέραστη. Χτυπάς, ξαναχτυπάς, και κάπου κάνει ρωγμή. Κι από τη ρωγμή, περνάει φως. Πάντα υπάρχει φως. Στο γέλιο κάποιου που δεν λύγισε. Στην αλήθεια που δεν θάφτηκε. Στη δημιουργία που δεν συμβιβάστηκε.
«Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια θα αντέξει το σώμα σου. Σημασία έχει αν η καρδιά σου θα ζήσει κάθε ένα από αυτά.»
Mr Post Fluxus
