Ανεκμετάλλευτη Θερμότητα
Κι αν έξω το κρύο θεριεύει, κι αν οι δρόμοι παγώνουν σαν τα βλέμματα όσων ξέχασαν να κοιτούν πέρα από τη μύτη τους, η φωτιά μέσα μας δε σβήνει. Το βλέπεις σε αυτούς που δεν αποδέχονται το βόλεμα, σε όσους δε σταμάτησαν ποτέ να ψάχνουν, να αμφισβητούν, να τσαλακώνονται για να φτιάξουν κάτι νέο από την ίδια τους την ύπαρξη.Αλλά πες μου, πόσο σου επιτρέπεται να αλλάξεις; Η κοινωνία αγαπά τις αλλαγές αρκεί να μην τη διαταράσσουν. Σε θέλει «εξελιγμένο» αλλά εντός ορίων, σε θέλει «ελεύθερο» αλλά με μηχανισμούς ελέγχου, σε θέλει «μορφωμένο» αλλά όχι αρκετά για να αμφισβητήσεις.
Όμως το πάθος δεν χειραγωγείται. Η εσωτερική αλλαγή δεν ζητά άδεια, δεν συνδιαλέγεται με το κατεστημένο. Ο άνθρωπος που θέλει να προχωρήσει μπροστά δεν περιμένει να λιώσουν οι πάγοι· τους σπάει. Και τι βρίσκει από κάτω; Γόνιμο έδαφος για να ριζώσει το καινούργιο.
Δεν είναι μονόδρομος η στασιμότητα, ούτε προδιαγεγραμμένο το μέλλον μας σε μια κοινωνία που βαφτίζει την αδικία «αναπόφευκτη». Το ζήτημα δεν είναι να επιβιώσουμε στο ψύχος, αλλά να γίνουμε οι ίδιοι η φωτιά που το διαλύει.
Η ζέστη του μυαλού και της καρδιάς δεν υποκύπτει στον παγετό των κοινωνικών δομών. Το θέμα δεν είναι να αντέχεις το κρύο, αλλά να μαθαίνεις να καίγεσαι χωρίς να γίνεσαι στάχτη.
