Αποστολή Mr Post Fluxus: "Παραμείνετε Παράξενοι"
Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να είμαστε φυσιολογικοί. Πολύ σύντομη για να ταιριάζουμε, να συμμορφωνόμαστε, να κρύβουμε την αλήθεια μας κάτω από χαλιά γεμάτα σκόνη. Ό,τι πρέπει να λυθεί θα λυθεί. Ό,τι παραμένει, είναι εκεί για να μας θυμίζει πως το ταξίδι είναι πάνω απ’ όλα μια συμφωνία με το άγνωστο.
Δεν έχω χρόνο να σκάω. Να βασανίζομαι με την ψευδαίσθηση της απόλυτης κατανόησης. Δέκα ζωές να ζήσω, δεν θα μάθω ποτέ ποιος είμαι, γιατί η ύπαρξη είναι ένα μέγα μυστήριο. Και αυτό είναι υπέροχο. Με γνωρίζω αλλά ποτέ απόλυτα—κάθε μέρα, ένα κομμάτι μου που έρχεται στο φως, ένα άλλο εγώ μου που χάνεται στο σκοτάδι.
Δεν θέλω το φασισμό των συναισθημάτων. Δεν θα γελάω όλη μέρα λες και διαφημίζω οδοντόκρεμα, ούτε θα κρύβω τα δάκρυά μου για να μη χαλάσω την εικόνα μου. Μπορώ να γελάω και να κλαίω. Να είμαι και τα δύο, γιατί έτσι είμαι εγώ, έτσι είμαστε όλοι.
Τα τραύματά μου δεν θα θεραπευτούν όλα, και δεν με νοιάζει. Δεν περιμένω να γίνω ένας άθικτος, γυαλιστερός άνθρωπος χωρίς ρωγμές. Το υλικό μου είναι αυτό που είναι, το διαχειρίζομαι, το σμιλεύω. Δεν ψάχνω μια ουτοπία όπου όλα αλλάζουν με μαγικό τρόπο—αλλάζω αυτά που αλλάζουν, τα υπόλοιπα τα αγκαλιάζω και συνεχίζω.
Και στο τέλος, ευτυχώς, ο Θεός δεν έχει καμία ή σχεδόν καμία σχέση με τις μικρές ανθρώπινες βεβαιότητες. Γιατί αν είχε, η ελπίδα θα ήταν νεκρή. Και εγώ, όση παράνοια κι αν κουβαλάω, όση αμφιβολία κι αν με διαπερνά, δεν μπορώ να ζω χωρίς την ελπίδα ότι κάπου, σε κάποια ρωγμή του κόσμου, υπάρχει φως.
Παραμείνετε παράξενοι. Παραμείνετε αληθινοί.
Mr Post Fluxus
