Το βιβλίο που γράφουμε μαζί
Αν η ζωή είναι βιβλίο, τότε ποιος το γράφει στ’ αλήθεια; Μην είσαι σίγουρος ότι κρατάς εσύ την πένα. Οι σελίδες γεμίζουν βιαστικά, πολλές φορές με μελάνι που δεν διάλεξες, με λέξεις που σου υπαγορεύουν. Το σύστημα, η τάξη, το καθωσπρέπει, το «έτσι πρέπει» και το «αυτό γίνεται». Κι εσύ υπογράφεις, συναινείς, γιατί έτσι έμαθες.
Μα να σου πω κάτι; Το χαρτί είναι δικό σου. Και αν σου δίνουν στυλό με άγραφη μελάνη, γράψε με τα χέρια σου. Ζωγράφισε τα όνειρά σου στα περιθώρια, γράψε στις άκρες των σελίδων σου φράσεις που καίνε. Αν οι άλλοι βαριούνται να διαβάσουν, δεν είναι δικό σου πρόβλημα.
Αλλά να θυμάσαι: το βιβλίο δεν γράφεται μόνο του. Γράφεται στις πλατείες, στις πορείες, στις αγκαλιές, στα ξενύχτια με φίλους, στις πράξεις που δεν φοβούνται να κάνουν θόρυβο. Δεν υπάρχει πιο βαρετό βιβλίο από μια ζωή σιωπηλή, από μια ιστορία που ξεχνά να συγκινήσει.
Και ναι, το ξέρω. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε κάποιοι να γράφουν με χρυσό και κάποιοι με αίμα. Αλλά όσο το χαρτί αντέχει, υπάρχει ελπίδα. Όσο υπάρχουν χέρια που γράφουν αντί να γκρινιάζουν, στόματα που φωνάζουν αντί να σιγούν, μάτια που βλέπουν πίσω από τα προσχήματα, τότε τίποτα δεν έχει τελειώσει.
Γιατί στο τέλος, δεν θα μετρηθούν οι σελίδες, αλλά το νόημα που κουβαλούσαν.
"Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει, αλλά αυτό που γράφεις γι’ αυτήν."
Mr Post Fluxus
