Κι αν με ρωτάς τι έγινε με τις ζωές μας, ρε φίλε, θα σου απαντήσω χωρίς μεγάλα λόγια και χωρίς δικαιολογίες. Μας πήραν λίγο λίγο τον χρόνο, τη ξεγνοιασιά, τη νύχτα, την επιθυμία να περιμένουμε το τέλος της εβδομάδας σαν μικρή γιορτή επιβίωσης. Μας έμαθαν να ζούμε κουρασμένοι πριν καν γεράσουμε. Να κοιμόμαστε με άγχος και να ξυπνάμε με ενοχές. Οι δρόμοι γέμισαν ανθρώπους που περπατούν σαν χαλασμένα ρολόγια και οι παρέες γέμισαν σιωπές, οθόνες και μισές κουβέντες. Κάποτε η Παρασκευή το βράδυ μύριζε ελευθερία, μουσική, ιδρώτα, έρωτα και φυγή. Τώρα μυρίζει υπερωρία, καμένο καφέ και φόβο για το αύριο. Κατάφεραν το αδιανόητο: να κάνουν τις Παρασκευές βράδυ να μοιάζουν με Δευτέρα πρωί. Κι όμως, κάπου βαθιά κάτω από τη σκόνη αυτής της εποχής, υπάρχει ακόμη μια σπίθα που αρνείται να πεθάνει. Ένα παιδί που ζωγραφίζει, ένας άνθρωπος που ερωτεύεται, μια παρέα που γελάει αληθινά, ένας ποιητής που συνεχίζει να γράφει πάνω στα συντρίμμια. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το τελευταίο μας καταφύγιο.Mr Post Fluxus
