Σήμερα, όμως, μια στιγμή διέκοψε αυτή τη ροή, μια φωνή ακούστηκε να λέει, «Πήδα, γιαγιά, θα σε πιάσω.» Γύρο της συσπειρώθηκαν και άλλοι.
Ήταν μια πράξη εμπιστοσύνης. Κάποιοι άνθρωποι ζήτησαν από μια άγνωστη γυναίκα να τους εμπιστευτεί τη ζωή της και εκείνη, μέσα στον πανικό της, το έκανε.
Εκεί βρίσκεται ακόμη άλλη μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Λίγο πριν πηδήξει, άρπαξε στα χέρια της την ελληνική σημαία που κυμάτιζε στο μπαλκόνι. Δεν γνωρίζουμε τι σήμαινε για την ίδια εκείνη τη στιγμή και δεν έχουμε δικαίωμα να το ερμηνεύσουμε. Ξέρουμε μόνο αυτό που είδαμε. Μια γυναίκα, μια σημαία και από κάτω άνθρωποι με ανοιχτά χέρια.
Ίσως γι' αυτό η εικόνα είναι τόσο ισχυρή, ίσως επειδή δεν δίνει απαντήσεις, αλλά επειδή γεννά ερωτήματα. Τι σημαίνει τελικά μια σημαία; Είναι ένα ύφασμα, μια ιστορία, μια μνήμη, μια ταυτότητα; ποια είναι η αξία της, αν όχι η προστασία της ανθρώπινης ζωής; Εκείνη τη στιγμή, το πιο σημαντικό δεν ήταν το σύμβολο που κρατούσε, αλλά οι άνθρωποι που περίμεναν από κάτω. Η σημαία και τα χέρια συνυπήρξαν στην ίδια εικόνα, όχι ως αντίπαλα στοιχεία, αλλά ως υπενθύμιση ότι κάθε σύμβολο αποκτά περιεχόμενο μόνο μέσα από τις πράξεις των ανθρώπων.
Ίσως αυτό να είναι το μόνο συμπέρασμα που αξίζει να κρατήσουμε. Ότι μια κοινωνία δεν αποτυπώνεται στις διακηρύξεις της, αλλά στις στιγμές που κάποιος κινδυνεύει και οι υπόλοιποι αποφασίζουν να αναλάβουν την ευθύνη να τον κρατήσουν όρθιο. Εκεί, για λίγα δευτερόλεπτα, είδαμε τι μπορεί να σημαίνει συλλογικότητα, χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί ούτε μία μεγάλη λέξη.
Mr Post Fluxus
