Ο κόσμος αλλάζει όνομα στα πάντα για να μην φαίνεται η βία. Τα σύνορα έγιναν «ζώνες επιρροής», οι πόλεμοι «στρατηγικές επιχειρήσεις», η φτώχεια «δημοσιονομική προσαρμογή» και η υποταγή «συμμαχία σταθερότητας». Μόνο η πραγματικότητα μένει ίδια. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πληρώσει το ρεύμα του βλέπει μαχητικά αεροσκάφη να σκίζουν τον ουρανό πάνω από παρελάσεις και του ζητούν να αισθανθεί υπερηφάνεια. Ένας νέος που δουλεύει για ψίχουλα ακούει καθημερινά για γεωπολιτικές επιτυχίες, ενώ το μέλλον του μοιάζει με δωμάτιο χωρίς παράθυρα. Η Ελλάδα μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια χώρα όπου η ζωή ακριβαίνει και ο άνθρωπος φθηναίνει.
Γύρω μας υπάρχει μια κοινωνία κουρασμένη, εξαντλημένη από την ανασφάλεια, την ακρίβεια, την προπαγάνδα και τον φόβο. Σχολεία που καταρρέουν, νοσοκομεία που μοιάζουν με εγκαταλελειμμένους σταθμούς αναμονής και νέοι άνθρωποι που φεύγουν στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν. Ηλικιωμένοι μετρούν κέρματα μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ και οικογένειες επιβιώνουν χάρη στις συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων. Κι όμως, μέσα σε αυτή την κοινωνική διάλυση, τα δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς εμφανίζονται πάντα διαθέσιμα. Για όπλα υπάρχουν λεφτά. Για ανθρώπους όχι.
Την ίδια στιγμή, η Μεσόγειος μυρίζει θάνατο και συμφέροντα. Πολιτικοί φωτογραφίζονται χαμογελαστοί δίπλα σε ηγέτες και στρατηγούς, υπογράφουν συμφωνίες, μιλούν για ειρήνη και σταθερότητα, ενώ γύρω τους λαοί βομβαρδίζονται, παιδιά θάβονται κάτω από ερείπια και η ανθρώπινη ζωή μετατρέπεται σε παράπλευρη απώλεια. Η γενοκτονία βαφτίζεται «δικαίωμα άμυνας», οι σφαγές παρουσιάζονται σαν κανονικότητα και η σιωπή γίνεται επίσημη κρατική θέση. Οι θάλασσες γεμίζουν πολεμικά πλοία, drones και φρεγάτες, ενώ οι λαοί καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό της γεωπολιτικής παράνοιας.
Κάποτε οι δάσκαλοι μάθαιναν στα παιδιά να σκέφτονται. Σήμερα το σύστημα θέλει ανθρώπους που να συνηθίζουν. Να συνηθίζουν τη φτώχεια, την αδικία, την παρακολούθηση, την εξαθλίωση, την ιδέα ότι τίποτα δεν αλλάζει. Να θεωρούν φυσιολογικό να δουλεύουν μια ζωή και να μην μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Να αποδέχονται ότι το σπίτι είναι πολυτέλεια, η υγεία εμπόρευμα και η ελευθερία προνόμιο.
Η κοινωνία έμαθε να φοβάται και να σωπαίνει. Συχνά πουλά την αξιοπρέπειά της για λίγη ασφάλεια, μια θεσούλα, ένα μικρό προσωπικό συμφέρον. Οι άνθρωποι θυμώνουν μεταξύ τους αλλά σπάνια με εκείνους που πραγματικά ευθύνονται. Τα τηλεοπτικά πάνελ γεμίζουν με «ειδικούς» που μιλούν σαν πωλητές πολέμου και αναπαράγουν έναν πατριωτισμό φτηνό, τηλεοπτικό, χωρίς άνθρωπο μέσα του. Έναν πατριωτισμό που αγαπά τις σημαίες αλλά όχι την κοινωνία.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή εικόνα, υπάρχει ακόμα κάτι ζωντανό. Υπάρχει στον διασώστη που τρέχει μέσα στη φωτιά χωρίς να ρωτήσει ποιος είσαι. Υπάρχει στον δάσκαλο που επιμένει να μιλά στα παιδιά για ανθρωπιά και ελευθερία. Υπάρχει στον καλλιτέχνη που συνεχίζει να δημιουργεί χωρίς να υπηρετεί κανένα κόμμα και κανέναν χορηγό. Υπάρχει στους ανθρώπους που αρνούνται να συνηθίσουν τον θάνατο, την αδικία και την απανθρωπιά.
Γιατί η πραγματική πατρίδα δεν είναι οι πύραυλοι, ούτε οι στρατιωτικές συμφωνίες, ούτε οι φωτογραφίες δίπλα σε ηγέτες. Πατρίδα είναι να μπορεί ένας άνθρωπος να ζει με αξιοπρέπεια, χωρίς φόβο, χωρίς εξευτελισμό, χωρίς να αισθάνεται πως το μέλλον του ανήκει σε εταιρείες, κυβερνήσεις και πολεμικές βιομηχανίες. Και ίσως η τελευταία πράξη αντίστασης σήμερα να είναι το να παραμένεις άνθρωπος μέσα σε έναν κόσμο που προσπαθεί καθημερινά να σε μετατρέψει σε υπάκουο θεατή.
Mr Post Fluxus
