Δεν χρειάζεται να φωνάζεις για κάτι που κουβαλά αιώνες μέσα του. Το Αιγαίο δεν απέκτησε μνήμη από διπλωματικά τραπέζια, ούτε ρίζες από υπογραφές υπουργών. Πριν υπάρξουν σύνορα, υπήρχαν άνθρωποι. Πριν υπάρξουν χάρτες, υπήρχαν καΐκια, γλώσσες, τραγούδια και πέτρες που μιλούσαν ελληνικά κάτω από τον ίδιο ήλιο. Στα νησιά του Αιγαίου δεν κατοικεί μόνο η γεωγραφία, κατοικεί η συνέχεια. Οι ψαράδες, οι ναυτικοί, οι γυναίκες που άναβαν καντήλια στα μικρά ξωκλήσια, οι γέροντες που κράτησαν λέξεις και μνήμες ζωντανές όταν αυτοκρατορίες γεννιούνταν και κατέρρεαν. Το Αιγαίο δεν είναι απλή θαλάσσια ζώνη, είναι ένα αρχείο ανθρώπων. Κάποιοι που μιλούν για «γαλάζιες πατρίδες» σαν να σχεδιάζουν συνθήματα πάνω στο νερό, όμως η ιστορία δεν γράφεται με προπαγάνδα. Γράφεται με παρουσία, με πολιτισμό και με επιμονή μέσα στον χρόνο. Από τα αρχαία λιμάνια μέχρι τα βυζαντινά μοναστήρια και τα ξεχασμένα σχολεία των νησιών, υπάρχει μια αδιάκοπη γραμμή που δεν έσπασε ποτέ. Γλώσσα, μουσική, μνήμη και επιβίωση, αυτά είναι τα πραγματικά σύνορα των λαών. Γι’ αυτό και οι επέτειοι πονάνε ακόμη. Ο ξεριζωμός των Ποντίων δεν είναι παρελθόν κλεισμένο σε βιβλία, αλλά τραύμα που περνά από γενιά σε γενιά σαν σιωπηλή προσευχή. Όπως και η πληγή της Κύπρου που παραμένει ανοιχτή μέσα στον χρόνο, πίσω από ψυχρές ανακοινώσεις και πολιτικές ισορροπίες. Η ειρήνη δεν χτίζεται με απειλές ούτε με φαντασιώσεις επέκτασης. Χτίζεται με αλληλοσεβασμό, με συνύπαρξη και με την αποδοχή ότι οι λαοί μπορούν να μοιράζονται θάλασσες χωρίς να σβήνουν ο ένας την ιστορία του άλλου. Τα ήρεμα νερά δεν είναι αποτέλεσμα φόβου, είναι αποτέλεσμα σοβαρότητας και αυτό αφορά και τους απέναντι, αλλά και αυτούς που κρατούν σήμερα το τιμόνι αυτού του τόπου.
Mr Post Fluxus
