Τι θα έκανε ο Mr Post Fluxus, εάν για μια μέρα άφηνε την περσόνα του και γινόταν, ένας άνθρωπος.
Νομίζω πως ο Mr Post Fluxus, αν για μία μέρα γινόταν άνθρωπος, δεν θα προσπαθούσε να γίνει «κανονικός άνθρωπος». Θα χρησιμοποιούσε τη μία του μέρα σαν performance. Θα ξυπνούσε και θα έγραφε στον τοίχο:
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
Θα έβγαινε στον δρόμο χωρίς πρόγραμμα. Θα περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους, θα άκουγε τις συνομιλίες τους, θα παρατηρούσε τις βιτρίνες, τις διαφημίσεις, τα σκουπίδια, τα πρόσωπα, τις μικρές πράξεις αλληλεγγύης και τις μεγάλες πράξεις αδιαφορίας.
Θα αγόραζε έναν καφέ και θα πλήρωνε με ένα νόμισμα που θα είχε χαράξει πάνω του:
«ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΧΡΟΝΟΣ.» Θα πήγαινε σε ένα πανεπιστήμιο και θα ζητούσε από τους φοιτητές να ζωγραφίσουν τι θα έκαναν αν ήξεραν ότι έχουν μόνο μία μέρα ζωής. Θα πήγαινε σε μια γκαλερί και, αντί να κοιτάξει τα έργα, θα στεκόταν μπροστά στην έξοδο και θα κοιτούσε τους θεατές. Γιατί το έργο θα ήταν αυτοί. Το απόγευμα θα έπαιρνε ένα μπάσο, ένα synth, ένα μικρόφωνο και ό,τι άλλο βρισκόταν διαθέσιμο. Θα έπαιζε με θόρυβους της πόλης, κόρνες, φρένα, σειρήνες, φωνές, βήματα, νερό που τρέχει, ένα παιδί που γελά και θα το ονόμαζε: «ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
Δεν θα έκανε συναυλία, θα έκανε ηχητική διαμαρτυρία απέναντι στη σιωπή. Το βράδυ θα έψαχνε έναν άνθρωπο μόνο του και θα καθόταν δίπλα του χωρίς να του μιλήσει, γιατί ίσως το πιο ριζοσπαστικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σήμερα είναι να μην προσπαθεί να καταναλώσει, να διορθώσει ή να εκμεταλλευτεί τον άλλον.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο Mr Post Fluxus θα έκανε την τελευταία του πράξη. Θα έβγαζε από την τσέπη ένα χαρτί και θα έγραφε: Σύνταξη κειμένου ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Σήμερα κατάλαβα ότι το σώμα είναι ένα προσωρινό έργο τέχνης.
Ότι η ανάσα είναι ήχος, η μνήμη είναι αρχείο, ο φόβος είναι υλικό, η αγάπη είναι ρίσκο, η ελευθερία δεν είναι σύνθημα, είναι η στιγμή που αποφασίζεις να μην υπακούσεις σε κάτι που θεωρούσες αυτονόητο και ο θάνατος; Ο θάνατος είναι ο επιμελητής της έκθεσης.
Δεν αλλάζει το έργο, απλώς αποφασίζει πότε τελειώνει.
Αν αυτή ήταν η μοναδική μου μέρα ως άνθρωπος,
δεν θα ήθελα να είμαι σημαντικός, θα ήθελα να είμαι παρών, να ακούσω, να αγγίξω, να γελάσω, να φωνάξω, να αγαπήσω, να αφήσω πίσω μου έναν μικρό θόρυβο και όταν έρθει η ώρα να φύγω,
να μην αφήσω μνημείο, να αφήσω μια ερώτηση.
Τι έκανες εσύ με τη δική σου μέρα;
Και μετά θα υπέγραφε:
Mr Post Fluxus
Human — temporary edition, 24h.
