Η αδιαφορία είναι ο πιο ύπουλος εχθρός της εποχής μας. Δεν κάνει θόρυβο, δεν κρατά πανό, δεν φωνάζει. Απλώς κοιτάζει αλλού. Σιωπηλή, σταθερή, γλιστρά μέσα στις ρωγμές της καθημερινότητας και απλώνεται σαν ομίχλη. Κάνει τους ανθρώπους να προσπερνούν τον πόνο, να θεωρούν το άδικο φυσιολογικό, να νοιάζονται μόνο για ό,τι τους αγγίζει προσωπικά.Κι έτσι, σιγά σιγά, πεθαίνει η συλλογικότητα. Οι σχέσεις γίνονται εμπορεύσιμες, οι αξίες αναλώσιμες, το νερό, το πιο ιερό αγαθό, μετριέται σε κυβικά και τιμές. Όμως, το νερό δεν μας ανήκει. Μας δίνεται. Και μας παρακολουθεί. Όταν μιλάμε για νερό, δεν μιλάμε για σωλήνες και συνδέσεις, αλλά για το αν έχουμε ακόμη ψυχή ως κοινωνία. Αν πιστεύουμε ότι κάτι είναι κοινό, ότι υπάρχει μια ευθύνη που μας ξεπερνά. Όταν πίνεις νερό, πίνεις μνήμη. Πίνεις το βλέμμα του παππού σου που έσκυβε στη βρύση, το χώμα που δέχτηκε τον πρώτο σου ιδρώτα, τη βροχή που πότισε τον κάμπο πριν εκατό χρόνια. Δεν είμαι ουτοπιστής, είμαι ρεαλιστής της ψυχής. Ξέρω πως η γη δεν θα περιμένει για πάντα. Τα νιτρικά, τα φυτοφάρμακα, η αδιαφορία δεν έχουν χρώμα, μα δηλητηριάζουν σιωπηλά. Κι όμως, υπάρχει πάντα ένας τρόπος να επιστρέψεις, να δεις τον διπλανό σου και να τον αναγνωρίσεις. Να ξανανοίξεις το βλέμμα που χρόνια κρατάς κλειστό. Αυτό δεν είναι πολιτική ρητορική. Είναι ανθρώπινη πράξη.
Γιατί ο αγώνας για το νερό δεν είναι μάχη με εταιρείες ή συμφέροντα είναι μάχη με την αδιαφορία μέσα μας. Και αν νικήσουμε εκεί, τότε το νερό θα ξαναγίνει αυτό που ήταν πάντα, πηγή ζωής, καθρέφτης του ανθρώπου.
“Το νερό δεν ζητά τίποτα. Απλώς θυμίζει.”
