Αυτό που μου λείπει δεν είναι τα χρόνια. Είναι το βλέμμα. Εκείνο το καθαρό, απλό, ανυποψίαστο βλέμμα που έβλεπε τον κόσμο χωρίς φίλτρα, χωρίς ερμηνείες, χωρίς φόβο.Τότε που τα πράγματα δεν χρειάζονταν εξήγηση, απλώς υπήρχαν, όπως το φως, η βροχή, ένα χαμόγελο.
Θυμάμαι πως κάθε μέρα είχε τη δική της υπόσχεση. Ένα κλαδάκι μπορούσε να γίνει σπαθί, ένα κουτί, καράβι. Το χώμα είχε τη μυρωδιά της ζωής, κι εμείς ήμασταν μέρος του, όχι απέναντί του. Δεν υπήρχε “να προλάβω”, “να αποδείξω”, “να φαίνομαι”. Υπήρχε μόνο το “να είμαι”.
Κάπου ανάμεσα στις ευθύνες, στις οθόνες και στις σιωπές των ενηλίκων, χάθηκε αυτή η απλότητα. Ο κόσμος έγινε περίπλοκος, κι εγώ μαζί του. Μάθαμε να μετράμε την αξία με νούμερα, και ξεχάσαμε να μετράμε τη χαρά με το χαμόγελο.
Μου λείπει η παιδική αθωότητα, όχι σαν νοσταλγία, αλλά σαν ανάγκη. Να μπορώ να κοιτάζω ξανά τον ουρανό χωρίς ερωτήσεις. Να χαίρομαι χωρίς λόγο.
Να μην ξέρω και να μη με νοιάζει.
Ίσως, τελικά, η αληθινή επανάσταση είναι να επιστρέψεις εκεί. Όχι πίσω στα χρόνια, αλλά πίσω στο βλέμμα.
Εκεί όπου όλα είναι δυνατά, και όλα αρχίζουν ξανά.
Mr Post Fluxus
