8 Μαρτίου / Ημέρα Μνήμης αγώνα και αξιοπρέπειας
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια ημέρα μνήμης για τους αγώνες των γυναικών για δικαιώματα, εργασία, αξιοπρέπεια και ισότητα. Στην Ελλάδα, ένας από τους πρώτους αυτούς αγώνες καταγράφηκε στον Πειραιά, στις 13 Απριλίου 1892.Εκείνη την εποχή, στη συνοικία της Λεύκας, λειτουργούσε το μεγάλο υφαντουργείο των Αδελφοί Ρετσίνα, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας. Στα εργοστάσια αυτά εργάζονταν κυρίως γυναίκες και παιδιά από φτωχές οικογένειες. Πολλά κορίτσια ξεκινούσαν να δουλεύουν από οκτώ ή δέκα ετών, δουλεύοντας 10 έως 14 ώρες την ημέρα για ελάχιστα χρήματα.
Οι γυναίκες πληρώνονταν πολύ λιγότερο από τους άνδρες και συχνά ολόκληρες οικογένειες ζούσαν από το πενιχρό μεροκάματο μιας εργάτριας. Την άνοιξη του 1892 η διοίκηση του εργοστασίου ανακοίνωσε μια νέα μείωση μισθών, για κάθε τόπι υφάσματος η αμοιβή θα έπεφτε από 80 σε 65 λεπτά. Τότε συνέβη κάτι πρωτοφανές για την Ελλάδα της εποχής. Το πρωί της 13ης Απριλίου, περίπου εξήντα εργάτριες αρνήθηκαν να μπουν στο εργοστάσιο. Συγκεντρώθηκαν όλες μαζί κοντά στη Λάκκα Βάβουλα και αποφάσισαν να κάνουν κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητο, να απεργήσουν. Δεν είχαν σωματεία, δεν είχαν οργανωμένη υποστήριξη. Ήταν γυναίκες που πάλευαν καθημερινά για τον επιούσιο. Παρ’ όλα αυτά, στάθηκαν όλες μαζί απέναντι στη διοίκηση και ζήτησαν να ακυρωθεί η μείωση του μισθού τους. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν πως οι εργάτριες «εργάζονται όλη την ημέρα για να κερδίσουν τον άρτον τους, ενώ οι εργοστασιάρχες πλουτίζουν από τον ιδρώτα τους». Έτσι καταγράφηκε η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα.
Λίγα χρόνια αργότερα, οι αγώνες των γυναικών θα αποκτούσαν διεθνή διάσταση. Το 1910, η Γερμανίδα επαναστάτρια Clara Zetkin πρότεινε στη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών την καθιέρωση μιας παγκόσμιας ημέρας αφιερωμένης στους αγώνες των γυναικών. Δίπλα της στάθηκε και η σπουδαία μαρξίστρια επαναστάτρια Rosa Luxemburg. Λίγα χρόνια μετά, στις 8 Μαρτίου 1917, οι γυναίκες της Πετρούπολη βγήκαν στους δρόμους ζητώντας «ψωμί και ειρήνη», μια διαδήλωση που έγινε σπίθα για την Ρωσική Επανάσταση του 1917. Από τις εργάτριες των εργοστασίων του Πειραιά μέχρι τις διαδηλώτριες της Ρωσίας και τις Σουφραζέτες της Ευρώπης, η ιστορία της 8ης Μαρτίου γράφτηκε από γυναίκες που αρνήθηκαν να σιωπήσουν.
Η ημέρα αυτή αναγνωρίστηκε επίσημα το 1975 από τον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ως διεθνής ημέρα μνήμης και αγώνα. Γιατί η ιστορία έχει δείξει κάτι απλό αλλά βαθιά αληθινό, ότι ακόμη και οι άνθρωποι που φαίνονται πιο αδύναμοι, όταν υψώνουν τη φωνή τους μαζί, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
εικόνες:
13 Απρίλη 1892 - Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα. Έργο του εικαστικού Γιάννη Σταμενίτη για την Ρόζα Λούξεμπουργκ. Διαδήλωση των γυναικών για ψωμί και ειρήνη - 8 Μαρτίου 1917, Πετρούπολη, Ρωσία. Γερμανική αφίσα της 8ης Μαρτίου 1914 για την απαίτηση του δικαιώματος των γυναικών να ψηφίζουν. Η αφίσα απαγορεύθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Η Άννυ Κένυ και η Κρίσταμπελ Πάνκχερστ κάνοντας εκστρατεία για τις Σουφραζέτες. Η Κλάρα Τσέτκιν και η Ρόζα Λούξεμπουργκ τον Ιανουάριο του 1910.
Mr Post Fluxus
