«Θα την πάρω όμως, αύριο να δεις τι θα κάνω. Θα με δεις σε όλα τα κανάλια»
Δεν απειλούσε, έγραψε το τελευταίο του σύνθημα. Ο 89χρονος δεν είχε πια χρόνο για διαπραγματεύσεις με χαρτιά, ουρές και αριθμούς προτεραιότητας. Είχε μόνο φωνή και μια φράση που έσπαγε σαν γυαλί μέσα σε ένα ταξί που μύριζε καθημερινότητα. «Θα με δεις σε όλα τα κανάλια», είπε. Όχι από ματαιοδοξία, αλλά από απόγνωση. Είκοσι χρόνια να ζητάς το αυτονόητο και να σου επιστρέφουν απαξίωση. Είκοσι χρόνια να σε τελειώνουν λίγο-λίγο, μέχρι να μείνεις μια σκιά που διεκδικεί το δίκαιο. Ο οδηγός έκανε το σωστό, το σύστημα έκανε το γνωστό, κι ανάμεσα τους, ένας 89 ετών άνθρωπος που δεν χωρούσε πια σε καμία αίτηση του κράτους.
Δεν ήταν απειλή, ήταν εξάντληση. Διαβάζω τα λόγια αυτού του ανθρώπου και δεν μπορώ να τα δω σαν «είδηση», τα βλέπω σαν αποτέλεσμα, σαν το τέλος μιας μακράς διαδρομής όπου κάποιος χτυπά πόρτες και βρίσκει μόνο τοίχους κόλασης. Είκοσι χρόνια να περιμένεις κάτι που δικαιούσαι, είκοσι χρόνια να σου λένε «όχι τώρα», «περίμενε», «δεν γίνεται», κάποια στιγμή δεν θυμώνεις απλά, σπας μέσα σου.
Όταν σπας, δεν μιλάς με όρους λογικής, μιλάς για να ακουστείς, έστω και με τον πιο λάθος και ακραίο τρόπο. Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι η φράση του, είναι ότι την καταλαβαίνω. Γιατί ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου, αν δεν φτάσεις στο όριο, δεν σε προσέχει κανείς. Όπου η αξιοπρέπεια γίνεται αίτηση και η ανάγκη σου αριθμός πρωτοκόλλου.
Δεν δικαιολογώ καμία πράξη βίας, αλλά αρνούμαι και να κάνω ότι δεν βλέπω πώς γεννιέται. Αντί να ψάχνουμε μόνο τον «επικίνδυνο», ίσως πρέπει να κοιτάξουμε και το περιβάλλον που τον διαμόρφωσε. Γιατί αν αυτό δεν αλλάξει, θα συνεχίσουμε να ακούμε τέτοιες φράσεις, μέχρι να πάψουν να μας κάνουν εντύπωση.
Γιατί εκεί, στο κενό ανάμεσα στη σύνταξη που δεν ήρθε ποτέ και στην πράξη που όλοι φοβήθηκαν ότι θα έρθει, γεννιέται κάτι πιο επικίνδυνο από μια απειλή. Η βεβαιότητα ότι δεν σε βλέπει κανείς αν δεν σπάσεις κάτι με θόρυβο, κι όχι απαραίτητα μόνο μέσα σου.
Τότε ο κόσμος σε μαθαίνει, αλλά είναι ήδη αργά, κι εσύ κρατά σημειώσεις
σήμερα, όχι για το τι ειπώθηκε, αλλά για το γιατί φτάσαμε να το ακούμε σαν
προειδοποίηση κι όχι σαν κραυγή βοήθειας.
Mr Post Fluxus
