Όταν η Πράξη Φιλιώνεται με την Πίστη
Δεν χρειάζεσαι πυξίδα όταν η καρδιά δείχνει τον ίδιο Βορρά με το σώμα σου. Δεν χρειάζεται
να φωνάξεις για να σε ακούσουν, όταν αυτό που κάνεις είναι ίδιο με αυτό που
σκέφτεσαι. Η πραγματική γαλήνη, αυτή που δε φοβάται το σκοτάδι, ούτε την
αμφιβολία, έρχεται όταν δεν ζεις διπλή ζωή. Όταν η σκέψη σου δεν υποκρίνεται,
όταν το στόμα σου δεν ακυρώνει τα χέρια σου.
Πίστη χωρίς πράξη είναι μονόλογος. Πράξη χωρίς πίστη είναι μηχανισμός. Αλλά
όταν αυτά τα δύο συναντιούνται, όταν το "πιστεύω" σου περπατά στο
ίδιο πεζοδρόμιο με το "κάνω", τότε γεννιέται εκείνο το ήσυχο χαμόγελο
που δεν ζητάει εξηγήσεις. Εκείνος ο εσωτερικός ρυθμός που λέει "είμαι αυτό
που πρεσβεύω".
Η αρμονία δεν είναι φτιαγμένη από νότες. Είναι φτιαγμένη από συνέπεια. Από την ευθύτητα του βλέμματος και την καθαρότητα της πράξης. Είναι να κοιτάς τον καθρέφτη και να βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο που νιώθεις μέσα σου. Ούτε παραπάνω, ούτε λιγότερο. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη σιωπή του σωστού και στη βροντή του αληθινού, κατοικεί η ευτυχία.
Άβυσσος δεν είναι πάντα το κενό. Μπορεί να ’ναι και ο καθρέφτης
Όποιος αποφασίζει να πολεμήσει το σκοτάδι, πρέπει πρώτα να ξέρει το χρώμα της δικής του σκιάς. Γιατί με τον καιρό, το τέρας δεν σου επιτίθεται. Σε προσκαλεί. Και σιγά-σιγά, σου μαθαίνει τη γλώσσα του. Κι εσύ, αν δεν προσέξεις, θα αρχίσεις να του απαντάς. Δεν φτάνει να είσαι «με το φως». Πρέπει να το κουβαλάς μέσα σου όταν δεν σε βλέπει κανείς. Γιατί η άβυσσος... δεν είναι αστείο πράγμα. Δεν κάνει θόρυβο. Δεν σε τρομάζει. Σε παρατηρεί ήσυχα. Και περιμένει. Όταν την κοιτάς με μανία, όταν την αναλύεις, την αποδομείς, τη φτύνεις, πλησιάζει. Όχι για να σε καταπιεί, αλλά για να σου μοιάσει. Να βάλει το δικό σου πρόσωπο στο σκοτάδι της.
Αν μπεις στη φωτιά για να σώσεις κάτι, βγες πριν σε κάψει. Αν μπεις στη
λάσπη για να τραβήξεις κάποιον, μην ξεχάσεις πώς ήταν τα καθαρά σου χέρια. Η
αντίσταση δεν είναι να γίνεις ίδιος με αυτό που πολεμάς. Η δύναμη δεν είναι να
επιβάλλεσαι. Η δύναμη είναι να μην αλλάζεις
μορφή, ενώ όλα γύρω σου σε σπρώχνουν να το κάνεις. Γιατί αλλιώς, στο τέλος,
δεν θα ξέρεις αν κοίταζες το τέρας, ή αν τελικά… κοίταζες εσένα.
Mr Post Fluxus
