Ένα άδειο μπουκάλι, ένας γεμάτος χορός
Και στη ζωή και στο θάνατο να φύγεις με έναν χορό και ένα μπουκάλι άδειο… Να φύγεις δηλαδή με αξιοπρέπεια, με τους δικούς σου όρους, κι ας μην έμεινε τίποτα. Ή μήπως έμειναν όλα; Γιατί αν το μπουκάλι άδειασε με φίλους, αλήθειες και μουσικές, τότε δεν χάνεται τίποτα. Αν ο χορός δεν ήταν αποχαιρετισμός αλλά αντίσταση, τότε και ο θάνατος μοιάζει με αρχή. Εδώ είναι τα Βαλκάνια. Το λες και το νιώθεις σαν μαχαιριά και σαν αγκαλιά μαζί. Εδώ που γεννιέται η τρυφερότητα δίπλα στο αίμα, η ποίηση μέσα από τη φτώχεια, το τραγούδι επάνω από τα ερείπια.Μια χούφτα γης που δεν ανήκει σε κανέναν, μα όλοι τη διεκδικούν.
Μια ιστορία γραμμένη με σφαίρες, ψέματα και έρωτες.
Κι όμως... Είμαστε όλοι ένα. Ίδιοι στην ανάγκη, ίδιοι και στο μεθύσι. Εμείς, οι εργάτες του χρόνου και της τύχης, οι ξεχασμένοι στις άκρες των χαρτών. Μας διδάξαν να πολεμάμε ο ένας τον άλλο, ενώ οι πάνω μοιράζονταν τα λάφυρα. Μας ντύσαν με σύνορα, θρησκείες, φόβο και σημαίες, κι εμείς ξεχάσαμε πως το σώμα που χορεύει δεν ξεχωρίζει πατρίδες.
Αλλά... υπάρχει κι άλλος δρόμος.
Ο δρόμος που δεν καταλήγει στο αδιέξοδο, αλλά σε μια πλατεία με μουσική. Εκεί που μοιράζεσαι ό,τι έχεις, και ξαφνικά γίνεται αρκετό για όλους. Εκεί που η ταξική αδικία δεν είναι θέσφατο αλλά πρόσκληση για ρήξη. Να σταματήσεις να περιμένεις σωτήρες και να γίνεις φωνή. Μην αφήσεις τη σιωπή να γίνει συνήθεια. Μίλα, τραγούδα, φώναξε, χόρεψε.
Όχι γιατί δεν υπάρχει πόνος.
Αλλά γιατί μέσα στον χορό τον πολεμάς χωρίς να τον υπηρετείς. Γιατί ένα άδειο μπουκάλι στα χέρια σου, μπορεί να είναι ή σημάδι παραίτησης… ή σημάδι ότι το γλέντι τελείωσε μόνο για να ξεκινήσει το επόμενο. Δεν μετράει πόσα γέμισες… αλλά πόσες φορές χόρεψες ενώ ήσουν άδειος.
Mr Post Fluxus
εικόνα: Orchestre Marin IOAN
