Εμείς είμαστε το φως και η σκιά μας
Η ζωή δεν ζητά πολλά από εμάς. Δεν μας χτυπά την
πόρτα απαιτώντας λογαριασμό, δεν μας ζητά εξηγήσεις, δεν κρατά σκορ, 1-0, 1-1, μπαράζ και παράταση, πάμε στα πέναλτι. Το μόνο
που ζητά είναι να την ζήσουμε. Να την αναπνεύσουμε. Να την νιώσουμε. Να την
περπατήσουμε ή να την τσουλήσουμε. Όσο κι αν τρέχουμε πίσω από στόχους, όσο κι
αν βουλιάζουμε στις σκέψεις, η αλήθεια είναι μία. Κάθε μέρα είναι μοναδική, κι
αν δεν την τιμήσουμε, χάνεται για πάντα.
Εμείς κρατάμε τα κλειδιά. Εμείς είμαστε και το
όνειρο και η φυλακή μας. Κανείς δεν ορίζει τη ζωή μας όσο εμείς οι ίδιοι. Και
κάθε σκέψη που περνά απ’ το μυαλό μας, είναι μια επιλογή. Θα είναι φως ή
σκοτάδι; Ελπίδα ή φόβος;
Η ζωή αντανακλά αυτό που της δίνουμε. Αν τη
γεμίσουμε με αρνητικότητα, θα μας γυρίσει πίσω σκιά και κρύο. Αν όμως της
χαρίσουμε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια θετική σκέψη, τότε γίνεται ελαφριά,
φωτεινή και όμορφη, όχι γιατί αλλάζει η πραγματικότητα, αλλά γιατί αλλάζει η
ματιά μας.
Ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Το να αποβάλλεις
το αρνητικό, να σωπαίνεις τη φωνή της αυτοκριτικής, να γυρίζεις την πλάτη στον
φόβο, είναι άθλος. Όμως είναι και άσκηση. Και κάθε μέρα που κάνεις την
προσπάθεια, κάθε μέρα που επιλέγεις να σκεφτείς κάτι όμορφο αντί για κάτι
πικρό, είναι μια μέρα κερδισμένη.
Και τότε, σιγά-σιγά, κάτι αλλάζει. Δεν είναι ο
κόσμος γύρω σου, είσαι εσύ. Κι όταν αλλάζεις εσύ, αλλάζει κι ο τρόπος που ζεις.
Ζήσε, λοιπόν, τη στιγμή. Μίλα με την καρδιά.
Αγάπα χωρίς όρους. Κι αν έρθει κάτι δύσκολο, κοίτα το στα μάτια, ευχαρίστησέ το
για το μάθημα και προχώρα. Η ζωή είναι μικρή, ναι. Αλλά μπορεί να γίνει
απέραντη, αν την ζεις με αλήθεια.
Και αν με ρωτήσεις, φίλε, δηλαδή ρε man, όλα αυτά που μας λες τα κάνεις; Τα
έχεις πετύχει; Ή μας πουλάς παραμύθια για να περνάει η ώρα;
Θα σου απαντήσω με το χέρι στην καρδιά: αν τα είχα
καταφέρει, ίσως να μην ένιωθα την ανάγκη να τα γράψω. Ίσως να ζούσα την υπέροχη
ζωή μου και να μη μιλούσα καθόλου. Αλλά ακριβώς επειδή ακόμα παλεύω, ακριβώς
επειδή μέσα μου γίνεται μια μάχη, γράφω. Γράφω για να μείνω όρθιος. Γράφω για
να δω καθαρά αυτά που νιώθω. Κάτι προσπαθώ να πω. Κάτι προσπαθώ να αλλάξω,
πρώτα μέσα μου.
Γιατί δεν είναι εύκολο να κάνεις τα μεγάλα βήματα.
Θέλει κουράγιο. Θέλει να ιδρώσεις, να πονέσεις, να μείνεις μόνος σου με τις
σκέψεις σου και να μην τρομάξεις. Θέλει να επιμείνεις.
Μα να σου πω κάτι που έμαθα: το πρώτο βήμα είναι η
κατανόηση. Να δεις καθαρά ότι κάτι μέσα σου θέλει φροντίδα. Κάτι πρέπει να
αλλάξει. Κι ύστερα έρχεται η αποδοχή. Να το πάρεις αγκαλιά, όχι να το διώξεις.
Και μετά… βρίσκεις τον τρόπο.
Δεν υπάρχει ένας δρόμος. Ο καθένας τον φτιάχνει με τα
δικά του βήματα. Ο τρόπος είναι δικός σου. Όπως και η ζωή.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη από την σειρά έργων με τίτλο
