Αντίο Καλοκαίρι

Αντίο Καλοκαίρι

Αντίο καλοκαίρι, εσύ που έρχεσαι πάντα σαν πρόσχημα ελευθερίας. Μεγάλες μέρες, μικρές νύχτες, θάλασσες γεμάτες παιδικές φωνές και σιωπές ενηλίκων που δεν ξέρουν πια πώς να παίξουν. Σ’ ευχαριστώ για το φως που μου χάρισες, αλλά και για τις σκιές που αποκάλυψες, εκεί, στα απογεύματα που μύριζαν αλμύρα και πεύκο, εκεί που τα μάτια κουβαλούσαν την κούραση μιας ολόκληρης χρονιάς.

Αντίο καλοκαίρι, ήσουν πάντα ένα διάλειμμα και μια ψευδαίσθηση, όχι για εμένα. Όλοι μιλούν για ανάπαυση, μα εγώ ξέρω πως κρύβεις και τις πληγές, τα εγκαύματα των σωμάτων, τις ουλές της ψυχής, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν στις βεράντες με τα τζιτζίκια που δε σώπασαν. Ήσουν μια θάλασσα που δεν μπόρεσε να μας σώσει από τον εαυτό μας.

Αντίο καλοκαίρι, σε αποχαιρετώ χωρίς μελαγχολία, γιατί ξέρω πως η τέχνη δεν έχει εποχές. Οι φωνές που άφησες πίσω θα γίνουν κραυγές στον χειμώνα, οι εικόνες σου θα μπουν στα έργα μου σαν αποτυπώματα φωτιάς πάνω σε μαύρο καμβά, και καμένη γη. Δεν σε αποχαιρετώ σαν μια εποχή που έζησα και πέρασε, σε αποχαιρετώ σαν μνήμη που θα μου θυμίζει πάντα ότι η ζωή δεν είναι διακοπή αλλά συνέχεια.

Αντίο καλοκαίρι.
Θα σε συναντήσω ξανά μέσα στον άνεμο που φέρνει την μπουκαδούρα, ακόμα κι όταν θα χιονίζει.

Mr Post Fluxus

Kανόνας των 21 ημερών

“Kανόνας των 21 ημερών”, μια πολύ διαδεδομένη αντίληψη γύρω από το πώς δημιουργούνται οι συνήθειες.

 Προέλευση του μύθου
Η ιδέα ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 από τον πλαστικό χειρουργό Maxwell Maltz, ο οποίος παρατήρησε ότι οι ασθενείς του χρειάζονταν περίπου 21 μέρες για να συνηθίσουν την αλλαγή στην εμφάνισή τους (π.χ. μετά από μια εγχείρηση). Στο βιβλίο του Psycho-Cybernetics έγραψε ότι «τουλάχιστον 21 μέρες» χρειάζονται για να προσαρμοστεί κάποιος σε μια νέα πραγματικότητα. Με τον καιρό, αυτό απλοποιήθηκε σε “21 μέρες για να αποκτήσεις μια συνήθεια”.

Τι λέει η επιστήμη σήμερα
Νεότερες έρευνες δείχνουν ότι ο σχηματισμός μιας συνήθειας είναι πιο σύνθετος:

Μια μελέτη του 2009 από το University College London βρήκε ότι κατά μέσο όρο χρειάζονται 66 μέρες για να αυτοματοποιηθεί μια νέα συνήθεια.

Ο χρόνος αυτός διαφέρει πολύ ανάλογα με το άτομο και τη δυσκολία της συνήθειας (από 18 μέχρι και 254 μέρες).

Για παράδειγμα, το να πίνεις ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί μπορεί να γίνει συνήθεια πιο γρήγορα, ενώ η καθημερινή άσκηση ίσως χρειαστεί μήνες.

Συμπέρασμα
Οι 21 μέρες μπορούν να είναι μια καλή αρχή και ψυχολογικά δίνουν ένα χειροπιαστό στόχο. Δεν είναι όμως «μαγικός αριθμός» – ο σχηματισμός μιας συνήθειας απαιτεί συνεπή επανάληψη, υπομονή και κίνητρο. Στην πράξη, είναι καλύτερο να το δούμε ως πορεία: όσο περισσότερο επαναλαμβάνεις μια συμπεριφορά, τόσο πιο φυσική γίνεται.

Ξεκίνα μικρά

Μην προσπαθήσεις να αλλάξεις τη ζωή σου απότομα. Αν θέλεις να αρχίσεις άσκηση για παράδειγμα, ξεκίνα με 5 λεπτά περπάτημα, όχι με 1 ώρα skateboarding, αν και θα ήταν το ιδανικό. Αν θέλεις να διαβάζεις, ξεκίνα με 2 σελίδες την ημέρα. Μη διαβάσεις ολόκληρη την Πάπυρος Larousse Britannica

Όσο πιο μικρό το βήμα, τόσο πιο εύκολα γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας.

Σύνδεσε τη νέα συνήθεια με μια ήδη υπάρχουσα

Αυτό λέγεται habit stacking (στοίβαγμα συνηθειών). «Μετά τον σκέτο frappe μου, και όχι cola, γράφω 3 πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων.» skate for life, skate and destroy, skate or die.
 «Αφού πλύνω τα δόντια μου, κάνω 10 kick flip, κι αν δε μπορώ, δε χάθηκε κι ο κόσμος, one more try bro!»

Η υπάρχουσα συνήθεια γίνεται σήμα για τη νέα.

Χρησιμοποίησε triggers / υπενθυμίσεις

Βάλε σημειώματα, ειδοποιήσεις στο κινητό ή αντικείμενα σε εμφανή μέρη. Την σανίδα σου δίπλα στην πόρτα. Μπουκάλι νερό στο γραφείο. Possessed to skate από Tendencies να παίζει στα ηχεία, με το καλημέρα!

Δώσε σημασία στη συνέπεια, όχι στην τελειότητα

Αν χάσεις μια μέρα, δεν χάθηκε τίποτα. Το μυστικό είναι: «Ποτέ δύο χαμένες μέρες στη σειρά.» Έτσι αποφεύγεις την αίσθηση αποτυχίας.

Ενίσχυσε τη συνήθεια με ανταμοιβές

Ο εγκέφαλος χρειάζεται μικρές δόσεις θετικής ενίσχυσης. Μικρό «μπράβο αλάνι μου» στον εαυτό σου. Ένα μικρό treat αφού ολοκληρώσεις τη νέα συμπεριφορά, να μη γίνεσαι απαίσιος με τον εαυτό σου!

Χρησιμοποίησε κοινωνική δέσμευση

Πες σε φίλους/οικογένεια τι προσπαθείς να κάνεις ή βρες έναν accountability partner. Όταν ξέρεις ότι κάποιος σε «βλέπει», έχεις διπλό κίνητρο.

Οπτικοποίησε την πρόοδό σου

Χρησιμοποίησε ημερολόγιο ή app και σημείωνε κάθε μέρα που πέτυχες τη συνήθεια. Η αίσθηση ότι δεν θέλεις να «σπάσεις την σανίδα ή την συνήθεια που απέκτησες» είναι ισχυρό κίνητρο.

Σκέψου ότι η συνήθεια δεν είναι ο στόχος, είναι η ταυτότητά σου. Π.χ. αντί για «θέλω να βγω στο δρόμο 3 φορές την εβδομάδα», σκέψου «είμαι άνθρωπος που φροντίζει το σώμα του». Στο τέλος κι αν δε μπορείς να κάνεις πλέον skate ή ποτέ σου δεν έμαθες. Να γνωρίζεις πως ποτέ δεν είναι αργά! Μα αν επιμένεις, πως δεν θέλω να κάνω skateboarding, τότε Ο.Κ. φίλε μου βγες για περπάτημα, μα κάνε κάτι καλό για εσένα και το σώμα σου!

Mr Post Fluxus

 

Ο εκπρόσωπος ξέρει

Ο εκπρόσωπος ξέρει

Μην διαβάζεις τον Guardian. Είναι κομμουνιστής. Το Politico επίσης. Ό,τι δεν συμφωνεί με τον Εκπρόσωπο, είναι προπαγάνδα. Αν διαβάζεις διεθνή μέσα, είσαι ύποπτος. Αν τα εμπιστεύεσαι, είσαι επικίνδυνος. Αν τα επικαλείσαι, καλύτερα να σκάσεις. Εδώ διαβάζουμε μόνο επίσημες ανακοινώσεις. Μόνο το δελτίο τύπου είναι αλήθεια. Ό,τι άλλο είναι ψέμα, προδοσία, και πιθανότατα χρηματοδοτείται από ξένους πράκτορες, γκέι λόμπι και διαβόλους του Μαρξισμού.

Ο εκπρόσωπος ξέρει. Εσύ όχι. Ο εκπρόσωπος μιλά. Εσύ σώπα. Ο εκπρόσωπος σε ενημερώνει. Εσύ υποκλίσου. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις. Δεν χρειάζεται να ρωτάς. Σου φτάνει να συμφωνείς. Αν έχεις αμφιβολίες, υπάρχει πρόβλεψη, αποχαύνωση σε υψηλή ευκρίνεια. Έξι ώρες reality, δέκα ώρες lifestyle και δεκαπέντε λεπτά τρόμου. Κάτι θα σε κρατήσει ήσυχο.

Αλήθεια είναι μόνο αυτό που λέμε εμείς. Όλα τα άλλα είναι ψευδείς ειδήσεις, φήμες, υπερβολές και “γραμμές” του εχθρού. Γιατί εδώ έχουμε εχθρούς. Παντού. Στους δρόμους, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία. Η κοινωνία είναι γεμάτη εχθρούς. Οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι μετανάστες, οι καλλιτέχνες, οι δάσκαλοι, οι συνταξιούχοι, όλοι αυτοί υπονομεύουν την ανάπτυξη. Εσύ να δουλεύεις και να λες ευχαριστώ. Με 700 ευρώ. Και αν πεινάς, φταις. Αν πεθαίνεις, φταις. Αν μιλάς, φταις.

Δεν έχεις δικαίωμα στη σκέψη. Αυτό το δικαίωμα έχει καταργηθεί. Δεν το χρειάζεσαι. Επικίνδυνο εργαλείο. Μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, διαφωνία ή, θεός φυλάξοι, συνείδηση. Άσε το διάβασμα. Άσε την ανάλυση. Άσε τις ιδέες. Μην γίνεις αυτός που δυσκολεύει το έργο μας.

Κοίτα ψηλά, αλλά μην ρωτάς γιατί δεν έχεις φτερά. Σου δώσαμε σκούπα και φαράσι τι άλλο θες; Σου δώσαμε δάνεια, διακοποδάνεια, ταχύτητα στο ίντερνετ και διαφημίσεις με ευτυχισμένες οικογένειες. Σου δώσαμε πατρίδα, θρησκεία, και φόβο. Κάθε μέρα, φόβο. Για τους ξένους, για τους γκέι, για τις γυναίκες, για τους τεμπέληδες, για τους διανοούμενους, για τους αναρχικούς. Για εσένα τον ίδιο. Γιατί αν σε φοβίσεις αρκετά, θα μας αγαπήσεις. Και θα μας ψηφίσεις.

Αν όλα αυτά σε πνίγουν, κάνε υπομονή. Θα σου στείλουμε ειδικό. Θα λέγεται ψυχολόγος και θα σου δίνει χαπάκια. Ή απλά scroll. Scroll μέχρι να ξεχάσεις. Μέχρι να γίνεις ένα με την οθόνη. Να ξεχάσεις πώς είναι να διαφωνείς. Να ξεχάσεις ότι είσαι άνθρωπος.

Και αν κάποια στιγμή νιώσεις εκείνη την ύπουλη φωνή μέσα σου να σε ρωτάει. «Μήπως όλα αυτά είναι ψέμα; Μήπως με κοροϊδεύουν;»  τότε, φίλε μου, επικοινωνείς με τον εχθρό.

Κλείσε τα μάτια. Φόρα το χαμόγελο. Μην μιλάς. Μην γράφεις. Μην φωνάζεις. Μην σκέφτεσαι. Είναι διαταγή.

Mr Post Fluxus

Xωρίς σφραγίδες και χωρίς άδεια

Xωρίς σφραγίδες και χωρίς άδεια

Και είναι κάποιοι που με ρωτάνε: «Και τι είσαι εσύ που μας τα γράφεις αυτά;». Με κοιτούν με μισό μάτι, σαν να πρέπει να έχω κάποιου είδους έγκριση για να μιλήσω, να γράψω, να υπάρχω. Μου λένε πως αυτά τα λένε οι έτσι και οι αλλιώς, πως μιλάω σαν κάποιους που έχουν χρώμα, ταμπέλα ή σκοπιμότητα. Αλλά εγώ δεν ανήκω σε καμία λέσχη, καμία ομάδα, κανένα κόμμα, κανένα στρατόπεδο. Δεν γράφω για να γίνω αρεστός, δεν μιλάω για να με χειροκροτήσετε, δεν υπάρχω για να υπηρετώ τα στενά σας πλαίσια. Γράφω επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γράφω γιατί αρνούμαι να καταπιώ τον θυμό, την οργή, την αγωνία και την αλήθεια μου. Και απαντάω καθαρά: Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος. 

Εσείς που με ρωτάτε τι είμαι, μπορείτε να μας πείτε τι είστε; Έχετε λόγο δικό σας ή απλώς αναπαράγετε τα λόγια των άλλων; Σας έχουν μάθει να υπακούτε και τώρα σας τρομάζει όποιος δεν έχει αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι του; Εγώ δεν ζητάω να συμφωνήσετε μαζί μου, δεν ζητάω να με καταλάβετε. Ζητάω μόνο να μην μου στερήσετε το δικαίωμα να λέω όσα σκέφτομαι και να ζω όπως νιώθω. Και αν σας ενοχλεί αυτό, τότε η ενόχλησή σας είναι το πιο τίμιο σημάδι ότι κάπου μέσα σας αναγνωρίζετε την αλήθεια που αρνείστε να πείτε. Δεν θα σωπάσω, δεν θα κρυφτώ, δεν θα παζαρέψω την ελευθερία μου για καμία ασφάλεια και καμία αποδοχή. Αντέξτε το.

Mr Post Fluxus

Εκεί στην άκρη φυτρώνει πάλι το φως

Βουλιάζετε τη χώρα στη χλιδή των λίγων και την εξαθλίωση των πολλών. Υποκρίνεστε ότι νοιάζεστε για τον τόπο, την παράδοση, την ιστορία, κι όμως όλα τα έχετε βγάλει στο σφυρί. Την ψυχή του τόπου την κάνατε προϊόν. Την πουλάτε σε τιμή πακέτου, με θέα το ηλιοβασίλεμα και έκπτωση για γκρουπ. Αλλά δεν σας ανήκει τίποτα από αυτά που μοσχοπουλάτε. Ούτε η γη, ούτε το χώμα, ούτε οι μνήμες, ούτε οι κόποι που ποτίστηκαν με αίμα. Ανήκουν στους ανθρώπους που τα έχτισαν με ιδρώτα, στις γιαγιάδες που γνέθανε νήμα, στους παππούδες που κουβάλησαν πέτρα. Και εσείς, χωρίς ντροπή, τα ξεπουλάτε για λίγα likes από επενδυτές και influencers.

Μα δεν είμαστε όλοι θεατές στο καρναβάλι σας. Η Ελλάδα δεν είναι προϊόν. Δεν είναι ξενοδοχείο all inclusive. Δεν είναι πίσω αυλή πολυεθνικών. Είναι οι φωνές που δεν ακούτε. Είναι τα παιδιά που δεν μπορούν να μείνουν στον τόπο τους. Είναι οι ηλικιωμένοι που βλέπουν τις γειτονιές τους να μεταμορφώνονται σε σκηνικά για τουριστικές καρτποστάλ. Είναι οι εργάτες που τσακίζονται για μισθούς πείνας, για να σερβίρουν cocktails σε εκείνους που δεν θα νιώσουν ποτέ τι σημαίνει κόπος.

Ξεπουλάτε τα πάντα με άλλοθι την ανάπτυξη. Αλλά ό,τι δεν έχει ψυχή, είναι καταδικασμένο να σαπίσει. Και να ξέρετε τούτο, ό,τι μένει όρθιο μέσα σε αυτή την πατρίδα, δεν είναι τα resorts και τα πεντάστερα, είναι η αξιοπρέπεια εκείνων που δεν προσκύνησαν. Κι αυτή δεν αγοράζεται. Ούτε με δάνεια, ούτε με επιδοτήσεις, ούτε με τουριστικά πακέτα.

Κάποια μέρα, όταν τελειώσουν οι ανακαινίσεις, όταν δεν έχει μείνει ούτε ένα παλιό σπίτι όρθιο, μόνο lofts και boutique ξενοδοχεία, όταν οι δρόμοι γεμίσουν από οχήματα με ξένες πινακίδες και οι αυλές από ανθρώπους που δεν μιλούν τη γλώσσα του τόπου, ίσως και να αναρωτηθείτε, πού πήγαν οι άνθρωποι αυτής της χώρας;

Μα τότε θα είναι αργά. Γιατί ο τόπος δεν είναι τα ντουβάρια, ούτε τα μάρμαρα, ούτε τα "brands". Είναι η συλλογική μνήμη, η αντοχή, η φωνή που λέει "ως εδώ". Εμείς δεν γίναμε τουρίστες στην ίδια μας τη γειτονιά. Δεν θα πληρώσουμε είσοδο για να καθίσουμε στην πλατεία που μεγαλώσαμε. Δεν θα ζητήσουμε άδεια για να θυμόμαστε. Δεν θα γίνουμε χαλί για τις business σας. Δεν σας ζητήσαμε τίποτα, μα ζητάτε τα πάντα, τη σιωπή μας, την ανοχή μας, το χώμα μας. Κι όταν αντιδρούμε, μας λέτε "μίζερους", "γραφικούς", "οπισθοδρομικούς". Μα όποιος υπερασπίζεται τη μνήμη του, δεν είναι πίσω, είναι μπροστά. Γιατί εκεί που βλέπετε μόνο αριθμούς, εμείς βλέπουμε πρόσωπα. Εκεί που εσείς μετράτε κέρδη, εμείς μετράμε απώλειες. Απώλεια ταυτότητας, απώλεια κοινότητας, απώλεια ζωής.

Και να θυμάστε: Η Ελλάδα που θέλετε να φτιάξετε χωρίς εμάς, δεν θα έχει ψυχή. Θα είναι άδεια, παγωμένη, σαν τις βιτρίνες σας. Κι ό,τι είναι άψυχο, κάποτε θρυμματίζεται. Εσείς που κλείνετε σχολεία και ανοίγετε επενδυτικά fora, που γκρεμίζετε βιβλιοθήκες για να φτιάξετε parking, που μοιράζετε τον τόπο σαν να είναι λάφυρο, θα βρεθείτε απέναντι σε κάτι που δεν μπορείτε να αγοράσετε.

Στην αντίσταση των ανθρώπων που ακόμα αγαπούν αυτόν τον τόπο. Όχι ως προϊόν, αλλά ως πατρίδα.

Και μην νομίζετε πως αυτή η αντίσταση είναι κραυγή απόγνωσης. Είναι χτύπος καρδιάς. Είναι η αναπνοή που βαθιά μέσα στο θόρυβο, ψάχνει ξανά ρυθμό. Είναι το χέρι που θα σηκώσει την πέτρα όχι για να καταστρέψει, αλλά για να ξαναχτίσει. Γιατί αυτή η χώρα δεν ανήκει στους χάρτες σας ούτε στα συμβόλαιά σας. Ανήκει σε εκείνον που φυτεύει, όχι σε αυτόν που ξεπουλά. Ανήκει σε εκείνη που μιλάει τη γλώσσα της γιαγιάς της και δεν τη μεταφράζει για τουρίστες. Ανήκει στους δασκάλους, στους ψαράδες, στους εργάτες, στους ποιητές, στους ζωγράφους, στους νοσηλευτές, στους πυροσβέστες, στα παιδιά που ζωγραφίζουν ήλιους με κραγιόνια πάνω σε φθαρμένους τοίχους. Αυτοί είναι ο τόπος. Όσοι έμειναν. Όσοι επέστρεψαν. Όσοι αρνήθηκαν να σβήσουν. Και κάπου ανάμεσα στα ερείπια και τις πολυτέλειες,
μια νέα φλόγα ανάβει. Από στόμα σε στόμα, από γειτονιά σε γειτονιά, από καρδιά σε καρδιά. Μια φλόγα που δεν τρέφεται από συμφέρον, αλλά από κοινή μνήμη και αλληλεγγύη. Έτσι ξαναγεννιούνται τα πράγματα. Όχι με επενδυτικά σχέδια, αλλά με ανθρώπους.

Μπορεί να μας σπρώξατε στην άκρη. Μπορεί να μας θεωρήσατε λίγους. Μα να ξέρετε. Εκεί στην άκρη φυτρώνει πάλι το φως. Και από τις ρωγμές που ανοίξατε,
θα ξεπηδήσει κάτι που δεν ελέγχετε, η αλήθεια. Κι αυτή θα μας ενώσει ξανά. Για να κερδίσουμε ξανά τα όνειρα και την αξιοπρέπεια που μας κλέψατε.

Mr Post Fluxus 

εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο

Όταν η Πράξη Φιλιώνεται με την Πίστη

Όταν η Πράξη Φιλιώνεται με την Πίστη

Δεν χρειάζεσαι πυξίδα όταν η καρδιά δείχνει τον ίδιο Βορρά με το σώμα σου. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να σε ακούσουν, όταν αυτό που κάνεις είναι ίδιο με αυτό που σκέφτεσαι. Η πραγματική γαλήνη, αυτή που δε φοβάται το σκοτάδι, ούτε την αμφιβολία, έρχεται όταν δεν ζεις διπλή ζωή. Όταν η σκέψη σου δεν υποκρίνεται, όταν το στόμα σου δεν ακυρώνει τα χέρια σου.

Πίστη χωρίς πράξη είναι μονόλογος. Πράξη χωρίς πίστη είναι μηχανισμός. Αλλά όταν αυτά τα δύο συναντιούνται, όταν το "πιστεύω" σου περπατά στο ίδιο πεζοδρόμιο με το "κάνω", τότε γεννιέται εκείνο το ήσυχο χαμόγελο που δεν ζητάει εξηγήσεις. Εκείνος ο εσωτερικός ρυθμός που λέει "είμαι αυτό που πρεσβεύω".

Η αρμονία δεν είναι φτιαγμένη από νότες. Είναι φτιαγμένη από συνέπεια. Από την ευθύτητα του βλέμματος και την καθαρότητα της πράξης. Είναι να κοιτάς τον καθρέφτη και να βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο που νιώθεις μέσα σου. Ούτε παραπάνω, ούτε λιγότερο. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη σιωπή του σωστού και στη βροντή του αληθινού, κατοικεί η ευτυχία.

Άβυσσος δεν είναι πάντα το κενό. Μπορεί να ’ναι και ο καθρέφτης

Όποιος αποφασίζει να πολεμήσει το σκοτάδι, πρέπει πρώτα να ξέρει το χρώμα της δικής του σκιάς. Γιατί με τον καιρό, το τέρας δεν σου επιτίθεται. Σε προσκαλεί. Και σιγά-σιγά, σου μαθαίνει τη γλώσσα του. Κι εσύ, αν δεν προσέξεις, θα αρχίσεις να του απαντάς. Δεν φτάνει να είσαι «με το φως». Πρέπει να το κουβαλάς μέσα σου όταν δεν σε βλέπει κανείς. Γιατί η άβυσσος... δεν είναι αστείο πράγμα. Δεν κάνει θόρυβο. Δεν σε τρομάζει. Σε παρατηρεί ήσυχα. Και περιμένει. Όταν την κοιτάς με μανία, όταν την αναλύεις, την αποδομείς, τη φτύνεις, πλησιάζει. Όχι για να σε καταπιεί, αλλά για να σου μοιάσει. Να βάλει το δικό σου πρόσωπο στο σκοτάδι της.

Αν μπεις στη φωτιά για να σώσεις κάτι, βγες πριν σε κάψει. Αν μπεις στη λάσπη για να τραβήξεις κάποιον, μην ξεχάσεις πώς ήταν τα καθαρά σου χέρια. Η αντίσταση δεν είναι να γίνεις ίδιος με αυτό που πολεμάς. Η δύναμη δεν είναι να επιβάλλεσαι. Η δύναμη είναι να μην αλλάζεις μορφή, ενώ όλα γύρω σου σε σπρώχνουν να το κάνεις. Γιατί αλλιώς, στο τέλος, δεν θα ξέρεις αν κοίταζες το τέρας, ή αν τελικά… κοίταζες εσένα.

Mr Post Fluxus

Ηγεσία δεν είναι επιδοκιμασία

 Ηγεσία δεν είναι επιδοκιμασία

Δεν είμαστε εδώ για να μαζεύουμε χειροκροτήματα. Ούτε για να κυνηγάμε "καλά λόγια" σε διαδρόμους και ψηφιακά like. Ηγεσία σημαίνει ευθύνη, όχι δημοφιλία. Και μερικές φορές, σημαίνει να περπατάς μόνος, αλλά ευθυτενής.

Όσοι στέκονται απέναντι σου όταν υψώνεις απαιτήσεις, δεν είναι πάντα εχθροί. Μπορεί να είναι απλώς καθρέφτες μιας κουλτούρας που βολεύτηκε. Που εθίστηκε στο λίγο και στο εύκολο. Και όταν τολμήσεις να πεις «όχι πια», θα σε δουν με καχυποψία.

Μην τους φοβάσαι. Ούτε τη σύγκρουση. Ούτε τη μοναξιά. Να φοβάσαι μόνο μήπως γίνεις μέρος αυτού που ήθελες να αλλάξεις.

Μίλα. Υπενθύμισε ότι δεν χτίζεται τίποτα σπουδαίο με συμβιβασμούς και μεσοβέζικες λύσεις. Σώπα μόνο όταν έχεις κάτι καλύτερο να δείξεις με τις πράξεις σου. Και πάντα, μα πάντα, να σέβεσαι. Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους ευχάριστους. Χρειάζεται αυθεντικούς. Όχι χειροκροτητές, αλλά καθοδηγητές. Όχι χαμαιλέοντες, αλλά πυξίδες. Δεν θα σε αγαπήσουν όλοι. Αλλά θα σε θυμούνται οι σωστοί. Και κάπου εκεί ξεκινά η πραγματική επιρροή.

Mr Post Fluxus