Ένα άδειο μπουκάλι, ένας γεμάτος χορός

Ένα άδειο μπουκάλι, ένας γεμάτος χορός

Και στη ζωή και στο θάνατο να φύγεις με έναν χορό και ένα μπουκάλι άδειο… Να φύγεις δηλαδή με αξιοπρέπεια, με τους δικούς σου όρους, κι ας μην έμεινε τίποτα. Ή μήπως έμειναν όλα; Γιατί αν το μπουκάλι άδειασε με φίλους, αλήθειες και μουσικές, τότε δεν χάνεται τίποτα. Αν ο χορός δεν ήταν αποχαιρετισμός αλλά αντίσταση, τότε και ο θάνατος μοιάζει με αρχή. Εδώ είναι τα Βαλκάνια. Το λες και το νιώθεις σαν μαχαιριά και σαν αγκαλιά μαζί. Εδώ που γεννιέται η τρυφερότητα δίπλα στο αίμα, η ποίηση μέσα από τη φτώχεια, το τραγούδι επάνω από τα ερείπια.
Μια χούφτα γης που δεν ανήκει σε κανέναν, μα όλοι τη διεκδικούν.

Μια ιστορία γραμμένη με σφαίρες, ψέματα και έρωτες.
Κι όμως... Είμαστε όλοι ένα. Ίδιοι στην ανάγκη, ίδιοι και στο μεθύσι. Εμείς, οι εργάτες του χρόνου και της τύχης, οι ξεχασμένοι στις άκρες των χαρτών. Μας διδάξαν να πολεμάμε ο ένας τον άλλο, ενώ οι πάνω μοιράζονταν τα λάφυρα. Μας ντύσαν με σύνορα, θρησκείες, φόβο και σημαίες, κι εμείς ξεχάσαμε πως το σώμα που χορεύει δεν ξεχωρίζει πατρίδες.

Αλλά... υπάρχει κι άλλος δρόμος.
Ο δρόμος που δεν καταλήγει στο αδιέξοδο, αλλά σε μια πλατεία με μουσική. Εκεί που μοιράζεσαι ό,τι έχεις, και ξαφνικά γίνεται αρκετό για όλους. Εκεί που η ταξική αδικία δεν είναι θέσφατο αλλά πρόσκληση για ρήξη. Να σταματήσεις να περιμένεις σωτήρες και να γίνεις φωνή. Μην αφήσεις τη σιωπή να γίνει συνήθεια. Μίλα, τραγούδα, φώναξε, χόρεψε.

Όχι γιατί δεν υπάρχει πόνος.
Αλλά γιατί μέσα στον χορό τον πολεμάς χωρίς να τον υπηρετείς. Γιατί ένα άδειο μπουκάλι στα χέρια σου, μπορεί να είναι ή σημάδι παραίτησης… ή σημάδι ότι το γλέντι τελείωσε μόνο για να ξεκινήσει το επόμενο. Δεν μετράει πόσα γέμισες… αλλά πόσες φορές χόρεψες ενώ ήσουν άδειος.

Mr Post Fluxus
εικόνα: Orchestre Marin IOAN

 

Εμείς είμαστε το φως και η σκιά μας

Εμείς είμαστε το φως και η σκιά μας

Η ζωή δεν ζητά πολλά από εμάς. Δεν μας χτυπά την πόρτα απαιτώντας λογαριασμό, δεν μας ζητά εξηγήσεις, δεν κρατά σκορ, 1-0, 1-1,  μπαράζ και παράταση, πάμε στα πέναλτι. Το μόνο που ζητά είναι να την ζήσουμε. Να την αναπνεύσουμε. Να την νιώσουμε. Να την περπατήσουμε ή να την τσουλήσουμε. Όσο κι αν τρέχουμε πίσω από στόχους, όσο κι αν βουλιάζουμε στις σκέψεις, η αλήθεια είναι μία. Κάθε μέρα είναι μοναδική, κι αν δεν την τιμήσουμε, χάνεται για πάντα.

Εμείς κρατάμε τα κλειδιά. Εμείς είμαστε και το όνειρο και η φυλακή μας. Κανείς δεν ορίζει τη ζωή μας όσο εμείς οι ίδιοι. Και κάθε σκέψη που περνά απ’ το μυαλό μας, είναι μια επιλογή. Θα είναι φως ή σκοτάδι; Ελπίδα ή φόβος;

Η ζωή αντανακλά αυτό που της δίνουμε. Αν τη γεμίσουμε με αρνητικότητα, θα μας γυρίσει πίσω σκιά και κρύο. Αν όμως της χαρίσουμε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια θετική σκέψη, τότε γίνεται ελαφριά, φωτεινή και όμορφη, όχι γιατί αλλάζει η πραγματικότητα, αλλά γιατί αλλάζει η ματιά μας.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Το να αποβάλλεις το αρνητικό, να σωπαίνεις τη φωνή της αυτοκριτικής, να γυρίζεις την πλάτη στον φόβο, είναι άθλος. Όμως είναι και άσκηση. Και κάθε μέρα που κάνεις την προσπάθεια, κάθε μέρα που επιλέγεις να σκεφτείς κάτι όμορφο αντί για κάτι πικρό, είναι μια μέρα κερδισμένη.

Και τότε, σιγά-σιγά, κάτι αλλάζει. Δεν είναι ο κόσμος γύρω σου, είσαι εσύ. Κι όταν αλλάζεις εσύ, αλλάζει κι ο τρόπος που ζεις.

Ζήσε, λοιπόν, τη στιγμή. Μίλα με την καρδιά. Αγάπα χωρίς όρους. Κι αν έρθει κάτι δύσκολο, κοίτα το στα μάτια, ευχαρίστησέ το για το μάθημα και προχώρα. Η ζωή είναι μικρή, ναι. Αλλά μπορεί να γίνει απέραντη, αν την ζεις με αλήθεια.

Και αν με ρωτήσεις, φίλε, δηλαδή ρε man, όλα αυτά που μας λες τα κάνεις; Τα έχεις πετύχει; Ή μας πουλάς παραμύθια για να περνάει η ώρα;

Θα σου απαντήσω με το χέρι στην καρδιά: αν τα είχα καταφέρει, ίσως να μην ένιωθα την ανάγκη να τα γράψω. Ίσως να ζούσα την υπέροχη ζωή μου και να μη μιλούσα καθόλου. Αλλά ακριβώς επειδή ακόμα παλεύω, ακριβώς επειδή μέσα μου γίνεται μια μάχη, γράφω. Γράφω για να μείνω όρθιος. Γράφω για να δω καθαρά αυτά που νιώθω. Κάτι προσπαθώ να πω. Κάτι προσπαθώ να αλλάξω, πρώτα μέσα μου.

Γιατί δεν είναι εύκολο να κάνεις τα μεγάλα βήματα. Θέλει κουράγιο. Θέλει να ιδρώσεις, να πονέσεις, να μείνεις μόνος σου με τις σκέψεις σου και να μην τρομάξεις. Θέλει να επιμείνεις.

Μα να σου πω κάτι που έμαθα: το πρώτο βήμα είναι η κατανόηση. Να δεις καθαρά ότι κάτι μέσα σου θέλει φροντίδα. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Κι ύστερα έρχεται η αποδοχή. Να το πάρεις αγκαλιά, όχι να το διώξεις. Και μετά… βρίσκεις τον τρόπο.

Δεν υπάρχει ένας δρόμος. Ο καθένας τον φτιάχνει με τα δικά του βήματα. Ο τρόπος είναι δικός σου. Όπως και η ζωή.

Mr Post Fluxus

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη από την σειρά έργων με τίτλο"sound expropriation". Το έργο παρουσιάζεται στον χώρο "Tè Arts" στην Καβάλα, σε μια συνεργασία με "Eutopia Art Residency", διάρκεια έκθεσης 13/07-01/08.

Απόγονοι χωρίς όνομα

Απόγονοι χωρίς όνομα

Σε σένα τα λέω. Που κουνάς το δέντρο του γενεαλογικού σου, μπας και πέσει καμιά δάφνη να τη βάλεις στο πέτο σου. Που φοράς τη σκιά του προπάππου σου σαν μανδύα μεγαλείου, επειδή δεν έραψες ακόμα το δικό σου πανωφόρι. Που νομίζεις πως η τιμή κληρονομείται σαν χωράφι, και δεν καταλαβαίνεις πως οι αξίες δεν γράφονται σε συμβόλαια, ούτε σε ταυτότητες.

Όχι, δεν φταίς εσύ μόνο. Έτσι σε μάθαν. Να κρύβεσαι πίσω απ’ τις λέξεις αίμα, παράδοση, ιστορία και πατρίς, θρησκεία, οικογένεια.  Να περηφανεύεσαι για μάχες που δεν πολέμησες, για ιδανικά που δεν ζεις, για τραύματα που δεν ένιωσες. Και το χειρότερο; Να νιώθεις πως αξίζεις γι’ αυτό.

Αλλά κοίτα… Ο κόσμος καίγεται και εσύ φτιάχνεις σαλόνια με προγιαγιάδες στα κάδρα. Τα παιδιά στα σχολεία πεινάνε ψυχή και μυαλό, κι εσύ μαλώνεις για το ποιος είχε πιο αρχοντικό σόι. Οι δρόμοι γεμίζουν απελπισία και ντροπή, και εσύ περιφέρεις τη γενιά σου σαν τρόπαιο. Δεν φταις εσύ μόνο. Έτσι σε φύτεψαν. Μα αν δεν ξεριζώσεις τα αγκάθια της αυταπάτης, δεν θα φυτρώσει τίποτα δικό σου.

Η καταγωγή είναι μνήμη. Η ζωή όμως είναι επιλογή. Η δράση. Η τρυφερότητα. Η αντίσταση. Όχι μόνο με κραυγές, αλλά με πράξεις αγάπης. Μην περιμένεις να σου δοθεί αξία. Δώσ’ την εσύ εκεί που δεν υπάρχει. Μη γίνεσαι συνένοχος στο μεγάλο “τίποτα” που τυλίγεται με κορδέλες. Αν κάτι μας λείπει σήμερα, δεν είναι άλλοι "απόγονοι". Μας λείπουν οι δημιουργοί. Αυτοί που σκίζουν τις ταμπέλες και γράφουν με πόνο, με λάθη και τραύματα, το δικό τους όνομα στο χαρτί του κόσμου. Μας λείπει η τρυφερότητα μέσα στο μίσος, η ποίηση στην τσιμεντένια καθημερινότητα, το "μαζί" μέσα στον εγωισμό. Κι αν δεν είσαι σοφός, γίνε περίεργος. Αν δεν είσαι ήρωας, γίνε άνθρωπος. Αν δεν είσαι επαναστάτης, γίνε εκείνος που κάνει τη διαφορά στη σιωπή. Δεν έχει σημασία από πού έρχεσαι. Έχει σημασία ποιον δρόμο ανοίγεις όταν όλοι οι άλλοι είναι κλειστοί.

Κοίτα πέρα, μακριά,  για να δεις πιο καθαρά το σήμερα. Άκου την ανάσα του παρόντος, σε καλεί. Μην μένεις στάσιμος στο χθες, όσο κι αν σου φαίνεται ένδοξο ή ασφαλές. Το παρελθόν δεν αλλάζει, αλλά μπορεί να σε αλλάξει, αν το διαβάσεις σωστά. Το αύριο όμως... Το αύριο μπορείς να το γράψεις εσύ. Γύρνα την πλάτη στο "ήταν", και δούλεψε με ό,τι έχεις στο "είναι". Κάνε τη σημερινή σου ζωή μεγαλείο, όχι για το χειροκρότημα, αλλά για την αλήθεια. Γίνε εσύ το παράδειγμα. Όχι ο καθρέφτης των άλλων, αλλά η σπίθα που θα ανάψει κάτι νέο. Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει με “απογόνους”. Αλλάζει με παρόντες. Με εσένα.

Mr Post Fluxus